Depot Boijmans van Beuningen, Rotterdam | Nederland

Het ‘Museum Boijmans van Beuningen“ in Rotterdam is vernoemd naar Frans Jacob Otto Boijmans en Daniel George van Beuningen, wiens particuliere kunstverzamelingen tot op de dag van vandaag de basis vormen van de museumcollectie. Via de schenkers kwamen voornamelijk werken van oude meesters binnen, zoals van Van Eyck, Bruegel, Rubens, Hieronymus Bosch en Rembrandt. Later kwamen werken van Van Gogh, Kandinsky, Magritte, Dali, Andy Warhol, Joseph Beuys en Gerhard Richter daarbij. Het „Boijmans van Beuningen“ behoort daarmee tot de belangrijkste kunstmusea in Nederland. En de collectie blijft groeien. Momenteel zijn er meer dan 150.000 kunstvoorwerpen in het bezit van het museum. Tot voorkort lag, net zoals bij veel ander musea, een groot deel van de collectie in de kelder - dit leidde regelmatig tot problemen door overstromingen van de nabijgelegen Nieuwe Maas. Dat probleem is nu opgelost. Met de nieuwe expositie-/ opslagruimte, ontworpen  door Winy Maas van MVRDV architects, komt de kunst weer naar de oppervlakte.

De bezoekers kunnen achter de schermen kijken in het nieuwe gebouw, dat vlak naast het oude museumgebouw staat. Ook kunnen bezoekers meekijken met het conserveren, restaureren, het verpakken en het transport - van geleende items bijvoorbeeld. Zij zijn daarbij aan alle kanten omgeven door kunst: net als in een afgesloten depot worden de kunstwerken zo efficiënt mogelijk opgeslagen. Zij staan tegen de wand, hangen aan planken of worden getoond in vitrines. De vijf verdiepingen van het gebouw worden door een atrium met elkaar verbonden. Een zigzaggende trap, die doet denken aan de beroemde Carceri-etsen van Piranesi, leidt de bezoekers naar groene dakterrassen op 35 meter hoogte. Zo heeft de bezoekers een adembenemend uitzicht over de stad Rotterdam.        

Het gebouw zelf heeft zijn eigen onconventionele geometrie die doet denken aan een enorme pot wat, uiteindelijk, perfect past de bij de officiële naam “Depot Boijmans van Beuningen”, of wel “de pot”. De komvormige opbouw van het pand – met een diameter van 40 meter op de begane grond tot 60 meter op de bovenste verdieping was bijna onvermijdelijk. Enerzijds wilden de architecten de voetprint van het gebouw zo klein mogelijk houden, anderzijds mocht het pand niet hoger worden dan de toren van het naastgelegen museumgebouw. Een ander highlight van de constructie vormt de gevel van 1664 spiegelende glazen panelen. Zij vormen een raadselachtige reflectie van de omgeving waarmee het gebouw in de context wordt opgenomen. Dit imposante effect is misschien uiteindelijk ook de reden waarom het gebouw zo populair is – het nieuwe museum heeft een onverslaanbare aantrekkingskracht als achtergrond voor het nemen van foto’s en selfies. Al lang voor de opening vormde het museum een nieuw landmark en een magneet voor bezoekers. Ook JUNG heeft een bescheiden bijdrage mogen leveren aan dit bijzondere museum. JUNG schakelaars en contactdozen zijn goed vertegenwoordigd in de bezoekerszones in het designprogramma LS 990. In de magazijnen, werkplaatsen en logistieke ruimtes is het functionele opbouwprogramma WG 800 gebruikt.